هوشنگ کامکار از مسئولین موسیقی به شدت انتقاد کرد

هوشنگ کامکار

هوشنگ کامکار از عملکرد مسئولین موسیقی به شدت انتقاد کرد

در پی درگذشتِ تعداد زیادی از هنرمندان موسیقی نواحی در فقر و عسرت  هوشنگ کامکار – آهنگ‌ساز برجسته‌ی موسیقی ایران – واریاسیون نواحی را به یادِ و خاطره‌ی این هنرمندان خلق نموده است . این اثر برای ارکستر زهی و سازهای دوتار , سنتور , تار و کمانچه بر روی تم معروف «نوایی» در یک موومان به سبک موسیقی ملی ایران ( به‌گونه‌ای که هویت ملی آن حفظ شود ) , تصنیف شده‌است . این استادِ پیش‌کسوت , هم‌چنین به همین مناسبت یادداشتی را نوشته که در ادامه می خوانید :

«واریاسیون نوایی» برای ارکستر زهی و سازهای دوتار , سنتور , تار و کمانچه بر روی تم معروف «نوایی» در یک موومان به سبک موسیقی ملی ایران به‌گونه‌ای که هویت ملی آن محافظت شود , تصنیف شده است . در مفهوم ساده «واریاسیون» یعنی تغییرات گوناگونِ یک تم یا فیگور ملودیک .

با اعتنا به آشنایی که از موسیقی غربی دارم تا به‌حال واریاسیونی بدین شکل نوشته نشده و نشنیده‌ام . در «واریاسیون نوایی» تمام آن چیزی که بر کاغذ نوشته شده و به گوش می‌رسد ( چه ملودی‌ها , چه کنترپوانتیک و هارمونی ) کاملا ارتباط بسیار نزدیکی با تمِ اصلی نوایی دارند . چه بسا دو نت متوالی را کلاً اثر نمی‌‌توان بدون خویشاوندی با تم یافت .

هوشنگ کامکار

واریاسیون به سبکِ معمول کلاسیکی , توسط تغییرات و تزیینات تم , تغییرات تمپو , تغییر هارمونیکی و هم بزرگ و کوچک‌ کردن تم صورت می‌گیرد ; اما بخش‌های همراهی‌کننده متفاوت میباشند و اکثر ارتباطی با تم اصلی ندارند .

درین اثر علاوه بر تکنیک‌های متعدد آهنگ‌سازی از تکنیکِ جدید «Tone colour musuic» ( اصوات رنگین موسیقایی ) استفاده شده شده‌است که در آن هر نت از ملودی‌ها , توسط یک ساز با رنگِ صوتی متعدد اجرا می‌شود و در موسیقی ایران پدیده‌ای تازه به حساب میآید .

این اثر در اواخر سالِ 1398 با همراهی نوازندگانی چون : ‌

ارسلان کامکار ( ویولن ) , علی جعفری‌پویان ( ویولن آلتو ) , نگار نوراد ( ویولن‌سل ) , کیوان لاچین ( دوتار ) , سیاوش کامکار ( سنتور ) , نیریز کامکار ( تار ) و امیرناصر رنجبر ( کمانچه ) در استودیو صبا اجرا شد .

متاسفانه تاکنون به طور رسمی نامی برای اشکال موسیقی‌های غیرسنتی و دستگاهی ایران اعلام نشده و با واژه‌هایی چون آهنگ بومی , محلی , نواحی , فولکلوریک , مقامی و . . . شناخته می گردد و در‌این میان من هم به ناچار از واژه‌ی «نواحی» استفاده کرده‌ام که به لحاظ می‌رسد هم‌چنان جای اشکال دارد .

متاسفانه تا آن‌جایی که اطلاع دارم هنرمندان موسیقی نواحی به ندرت مورد توجه قرار می گیرند ; تنها گاهی که مورد نیاز باشند در مراسم سالیانه و مناسبتی به تهران دعوت شوند آن‌هم با دستمزدی قلیل . اکثر این هنرمندان در مضیقه‌ی مالی به سر برده و بعداز اجرا در این جور مراسم به فراموشی سپرده می شوند و تنها پس از مرگ است که مسوؤلین برای‌شان پیام‌های تسلیت در جراید می‌فرستند بی‌آنکه هزینه‌ای داشته باشند و به‌این ترتیب می‌خواهند نشان دهند که طرفدار هنر موسیقی و هنرمندان می‌باشند . اکنون تعدادی از پیشکسوتان موسیقی نواحی و حتی آهنگ ملی و سنتی ایران مریض و در بیمارستان‌ها بستری می‌باشند و دست‌اندرکاران منتظرند فوت کنند و سپس برای‌شان مراسم ویژه بگذارند . این بسیار جای تاسف است .

اکنون به خاطر از دست دادن استادان بزرگی از موسیقی نواحی ایران , واریاسیون نوایی را به پاس تکریم یاد و خاطره‌ی آنها تقدیم می کنم ; چون خود من و برادرانم هم از خاک کردستان برخاسته‌ایم و وام‌دار چنین موسیقی‌‌هایی هستیم .

ممکن است بپسندید...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *